• de meest voorkomende audio formaten kunnen afspelen wav, flac, ogg, mp3, aac+, enz liefts tot 24 bit / 96 khz
• audio streamen vanaf een media center, nas, usb en internetradio
• op het apparaat te bedienen en via een app op bijv. een iPad

 

‘Gelukkig zijn zij die grote dromen hebben en de prijs willen betalen om ze te realiseren’

Sønderborg

Inhoud

Inleiding 4

De route 5

Het vertrek 6

Duitsland 7

Ontmoeting met de Vikingen 9

Denemarken 11

Islandhopping 14

Lol op Lolland 16

Dank je wel voor de zon en de wind 19

Eindbestemming gehaald en weer thuis 22

Etappe overzicht 27

Reacties van wijnand.reismee.nl 28

Inleiding

In 2008 heb ik een fietsreis gemaakt via België en Luxemburg naar Frankrijk en weer terug. Dit was mijn eerste ‘langere’ tocht. Het is zeer goed bevallen en was voor herhaling vatbaar.
Vandaar dat ik In 2009 een start heb gemaakt met the North Sea Cycle Route, dit is een fietstocht om de Noordzee. Ik volg niet de officiële route, maar wel globaal. In dit verhaal is het eerste gedeelte beschreven wat ik heb gefietst. Vanaf Emmen heb ik de Jutland route gevolgd.

Officiële North Sea Cycle Route: 6000 km. Deze route volgt daar waar het kan letterlijk de kust. Ik heb voor het eerste deel naar Denemarken de Jutlandroute gevolgd. Deze route loopt meer door het binnenland en is een stuk korter.

De route

globale route: Emmen – Kopenhagen (DK) afstand 911 km
gefietst: 755 km (trein: 156 km)

Het vertrek

Dag 1 Emmen – Dringenburg  131 km
Om 7 uur ‘s ochtends vertrek ik van huis met een prachtige zonsopgang! Ik neem de trein van half 8 naar Emmen waar mijn fietsreis gaat beginnen. De lucht is blauw, wat bof ik! Om 8.30 uur stap ik op de fiets. Bij een supermarkt sla ik nog wat extra profiant in. Van Emmen naar Ter Apel fiets ik direct al verkeerd maar vind toch snel de goede weg. Om 10 uur kom ik bij de grens met Duitsland, hier even wat foto’s gemaakt. Ik heb iets met grenzen, blijf het altijd weer leuk vinden om ze over te steken. Van mij mag de douane weer ingesteld worden.
Noord Duitsland is best mooi, veel glooiende landschappen en mooie boerengehuchtjes. Ook nog best wat pittige klimmetjes gehad. Om half 5 kom ik aan op camping am Rabbensee. De camping is een beetje typisch Duits, maar ik krijg een mooi plekje aangewezen met uitzicht op het meer. Op deze manier lijkt het wel een natuurkampeerterrein. Ik ga vanavond vroeg onder de wol want ik ben heel moe en morgen wil ik op tijd vertrekken. Als het weer net zo mooi wordt als vandaag – ik heb de hele dag zonder jas gefietst – dan wordt het weer een superdag!

Duitse grens

Duitsland

Dag 2 Dringenburg – Glückstadt 138 km
Mijn eerste nacht goed geslapen, wel vroeg wakker geworden, maar wat is er mooier dan wakker worden van een vogelkoor….om 8.30 uur zit ik gepakt en gezakt op mijn fiets met opnieuw fantastisch weer. Strak blauwe lucht en een zonnetje! Het landschap is hier heel mooi en lijkt een beetje op de lage Ardennen, wat heuvelachtig, hoogtes tot 60 meter dus goed te fietsen. Ik heb echter de hele dag wind tegen, 4 Bft, dit maakt de tocht heel zwaar. Met de veerboot de Weser overgestoken, je kunt goed zien dat het een getijdenrivier is, het doet aan als een zee.

Na 100 km wil ik graag stoppen omdat ik het best zwaar vind, maar het lukt me niet om een camping te vinden. Dan maar doortrappen naar de beoogde camping aan de Elbe. Ook daar kan ik de camping niet vinden, geen bordjes, geen verwijzingen, niet op kaartjes afgedrukt en een meneer zegt dat er helemaal geen camping is…dan maar weer verder. Om 20.00 uur besluit ik de Elbe met een veerboot over te steken, een heel brede rivier (3 km?) de overtocht duurt 20 minuten.

Ik kom aan in Glückstadt en daar heb ik Glück, ik vind een hotelletje. Na ruim 12 uur onderweg te zijn is er geen haar op mijn hoofd die er nog over denkt een camping te zoeken. Mijn fiets mag lekker binnenstaan en in het dorp vind ik een chinees waar ik heerlijk van opknap. Zonet een douche genomen, ik kan mijn bed in! Morgen ga ik op weg naar de Deense grens, hopelijk vind ik daar een camping…

op de camping ‘am Rabbensee’

ik steek de Weser over

de Weser

Glückstad

fietspad langs de Weser

Ontmoeting met de Vikingen

Dag 3 Glückstadt – Schleswig  106 km
Na een werkelijk heerlijk ontbijt in het hotel, met eitjes, jus d’orange en koffie, zit ik om 8.45 uur al weer op de fiets. Het lijkt weer een heerlijke dag te worden en ik geniet enorm van het prachtige landschap. Langzamerhand begint de stijl en de sfeer van het land te veranderen, Denemarken komt in zicht! Er wordt hier ook een vreemd dialect gesproken, een mengeling van Duits en Deens. Ik word begroet met ‘Moi’!

regelmatig zie ik een sticker van de Jutlandroute

Op veel stukken heb ik de wind in de rug of van opzij, een verademing! Het fietsen gaat vandaag een stuk makkelijker. Met een pont steek ik het Noord-oostzee kanaal over en daarna lig ik heerlijk een half uurtje langs het kanaal in de zon. Onderweg zie ik veel oude overblijfselen van de Vikingen, zoals grafheuvels en verdedigingswerken. Ook rijd ik over een deel van de Oschenweg, een oude Viking handelsroute, sommige stukken stammen van voor onze jaartelling!  Echt kicken!!! Je voelt het verleden hier.

Na ruim 100 km vond ik gelukkig dit keer mijn camping snel. Het ligt aan de Schei, wat een verbinding heeft met de Oostzee. Morgen op weg naar Denemarken, de grens ligt op ongeveer 50 km hier vandaan. Het koelt nu snel af en het weer voor morgen lijkt wat minder goed te worden. Ik ga maar vroeg onder de wol. Vanavond heb ik geprobeerd ergens te internetten omdat ik graag wat foto’s op het log wil zetten, maar dat is helaas nog niet gelukt, morgen doe ik een nieuwe poging. Van Ellen hoor ik alle reacties, zo leuk! Bedankt daarvoor!

de Oschenweg

replika van een steen uit de Vikingtijd (jaar 900)
de echte ligt in een museum

‘s avonds aan de Schei bij Schleswig

Denemarken

Dag 4 Schleswig – Sønderborg 94 km

Vanmorgen al weer vroeg uit de veren en een ontbijtje gescoord voor 3.50 euro: zwei Brötchen Kaffee und ein gekochtes Ei. Super! Snel na mijn vertrek gaat het al weer door zeer mooie landschappen en het weer blijft ook maar mooi. Wat ben ik toch een bofkont. Om 13.00 uur de Deense grens overgestoken, weer een leuk moment in deze reis…

Denemarken is hier ales behalve vlak …..

Deense grens

In Padburg een half uur gezocht naar de juiste fietsroute. De route die ik vervolgens fiets is grotendeels onverhard en regelmatig zeer steil. Hoezo Denemarken is vlak?
Ook hoor je weleens dat het een saai land is, ik begrijp er niets van: het is hier fantastisch! Ik fiets hele einden langs de zee, het lijkt wel een beetje Normandië maar nog mooier en frisser. Ik sta bijna om de 250 m stil om een foto te maken, want ik zie constant mooie huizen, vergezichten, schepen en eilanden. (Zo jammer dat ik mijn foto’s nog steeds niet kan uploaden!) Het vele klimmen en de sterke oostenwind maken het vandaag wel erg zwaar. In Sønderborg vind ik het dan ook na 94 km welletjes en zie ik gelukkig een camping aldaar.

de Oostzee

Een typisch Deense camping met alles erop en eraan, zoals een keuken, recreatieruimte met tv en perfect sanitair. Ik kook mijn eigen potje (voor degenen die denken dat ik alleen maar bij de Chinees zit…) en duik zo direct mijn nest weer in.

mooie scandinavische schepen

Islandhopping

Dag 5 Sønderborg – Spodsbjerg  65 km

Vandaag 65 km gefietst, dat lijkt wat kort, maar met de vele heuvels én windkracht 6-7 vind ik het wel prima. Hele einden heb ik op adembenemend mooie gravelweggetjes gefietst, maar vanmiddag was ik dat ook even helemaal zat vanwege de harde wind in combinatie met een hellingshoek van 15%! Het moet natuurlijk wel leuk blijven…

Twee keer vandaag een veerboot genomen, eerst naar het eiland Ærø.

Veerboot naar Ærø

typische Deense boerderij

prachtige Deense huizen

geinig taaltje

Op het eiland aangekomen ben ik van de ene naar de andere zijde gefietst (30 km) en het is zo mooi! Hier ga ik met Ellen zeker terugkomen. Prachtige stranden, blauwe zee en niet geëxploiteerd dus heel natuurlijk.

fantastisch onverhard fietsen

Daarna van Ærø naar Langeland gevaren, weer een uur, op deze boot heerlijk in de zon achter glas een tukje gedaan…

Met de fiets dwars overgestoken naar Spodsbjerg. Hier een camping gevonden. Het waait zo hard dat mijn tent plat zou waaien dus heb ik een hut gehuurd. Morgenochtend wil ik om 8.15 uur de boot nemen naar Lolland, en wil ik proberen op een camping in Nykobing te komen. Of ik dat ga halen zal vooral afhangen van het weer. Het wordt morgen minder zonnig en er wordt regen voorspeld, ik kan het me bijna niet voorstellen, vandaag nog de hele dag in de zon gefietst. Zonet in een heel oud en beetje verlopen strandhotel met drie wat luidruchtige en niet al te nuchtere biljarters, heb ik even een Deens biertje gedronken, wel verdiend voor vandaag. Ik ga pitten, god nat!

Prachtige stranden, blauwe zee en niet geëxploiteerd dus heel natuurlijk

Lol op Lolland!

Dag 6 Spodsbjerg -  Præstø  63 km (werkelijke afstand 183 km)

Om kwart over 8 met de boot overgestoken naar Tårs, vervolgens gefietst naar Nakskov, over dit gedeelte van ongeveer 12 km deed ik een uur! Met windkracht 6-7!! Geen pretje! Zoals ik al eerder heb gezegd: het moet wel leuk blijven, daarnaast moet ik zaterdag a.s. ook op tijd in Kopenhagen zijn, met dit tempo ga ik dat niet halen.

i.v.m. het gure weer huur ik een trekkershut

veerboot van Langeland naar Lolland

In Nakskov gaat een trein, die ben ik dan ook blijmoedig ingestapt… De treinreis vind ik zeer aangenaam, zo bouw ik even een extra rustdag in. En wat een lol op Lolland, van achter het raampje heb ik dit mooie eiland zitten bekijken. Heerlijk zonder die beukende wind op mijn kop. Zo heb ik de verloren tijd van de afgelopen dagen ingelopen. In de trein nog een leuk gesprek gevoerd met een gepensioneerde Deense meneer, die met zijn Batavus op weg is naar Kopenhagen, om fietsend de stad te bezoeken. In Vordingborg, ca. 120 km verderop, weer uitgestapt en verder fietsend richting Præstø, de eerste helft pal tegen de wind, later meer met de wind in de rug. Maar ondanks de harde wind schijnt de zon nog steeds en dat heb ik het liefst…In Præstø overnacht ik in mijn tentje op een eenvoudige camping. Nu is het nog 135 km naar Kopenhagen, dat ga ik zeker halen!

onderweg naar Nakskov

onderweg van Nakskov naar Vordingborg

Storstrømmen vanuit de trein gezien

Storstrømmen

Dank je wel voor de zon en de wind!

Dag 7 Præstø – Köge  55 km

Terwijl ik dit schrijf zit ik bij Køge aan de Oostzee, te genieten van de ondergaande zon, het mooie uitzicht en het geluid van de zee. Morgen mijn laatste dag hier in Denemarken, ik ben een week onderweg geweest maar het voelt als een maand! Wat een reis! Wat een geweldig weer en wat een wind! Ik kom hier zeker terug, ik heb genoten.

De wind is inmiddels gaan liggen. Dat was vandaag overdag wel anders! Ca. 55 km gefietst tegen de harde wind in, maar wel weer met de zon! Ik reed vandaag door een soort Teletubby landschap, glooiende groene heuvels met landgoederen en bijbehorende landhuizen. Tinkie Winky niet gezien, helaas, wel veel bonte kraaien, twee geelgorsen en een vaal grijze roofvogel.

In Køge aangekomen om half 2 vanmiddag en mijn tentje opgezet op een plaatselijke doorsnee camping. Wel een lekker luw plekje uitgezocht. Daarna maar eens het stadje bezocht. Er zijn hier huizen uit 1612! Zo mooi! Het is toeristisch maar niet overdreven. Dat geldt ook voor de stranden, wel hier en daar een hotel of een camping, maar het ziet er allemaal erg natuurlijk uit. Morgen op naar de eindbestemming van deze reis: Kopenhagen, nog 60 km. Morgenavond om 18.53 uur gaat de trein naar Arnhem, de volgende ochtend kom ik er om 9.22 uur aan. Erg spannend hoe dat allemaal zal gaan.

zeer oude wegwijzer

Teletubby landschap

Köge

heel oud museum in Köge

strand bij de camping in Köge

nachtvorst

Kopenhagen is niet ver meer

Eindbestemming gehaald én weer thuis!

Dag 8 – 9 Köge – Kopenhagen – Zwolle (gefietst 62 km; trein ca. 1000 km)

Zaterdagmorgen is het slechts 3.5 graad in de tent, de buitentent is bevroren! Maar ik heb het niet koud gehad (goede spullen). Na inpakken en een zelfgemaakt ontbijt vertrek ik om 08.00 uur. Het wordt een mooie laatste etappe, aanvankelijk nog door boerenland, dorpjes en landgoederen, daarna meer langs de kust. Je merkt de toename van verstedelijking richting Kopenhagen. Toch blijf ik me verbazen over de mooie en vooral vrije kust. Maar ja, Denemarken heeft dan ook oneindig veel kilometers kust.

mooie vrije kusten

heerlijk plekje voor de lunch

In Kopenhagen aangekomen vraag ik voor de zekerheid even de weg naar het station, ik zit goed en kom bij het station naast het aloude pretpark Tivoli aan. Dit is even kicken, het hele eind op de fiets en nu loop ik hier midden in Kopenhagen, Waauw!!!

ik heb het gehaald, ik ben in Kopenhagen!

uitzicht vanaf de brug ‘Langebro’

Tivoli

De middag heb ik me vermaakt in deze mooie stad, ik bekijk een aantal gebouwen en maak veel foto’s. Op een terras bij een Italiaans restaurant bestel ik een heerlijk biertje, ik heb het verdiend. (51 kronen, ca 8 euro!!!) Wat later eet ik nog wat bij de chinees (jaaa…) en ga daarna naar het station.

Zo sta ik heel Nederlands een uur te vroeg op perron 8. Maakt niets uit het is nog steeds mooi weer en met een cappuccino kom ik de tijd wel door. De trein arriveert 30 min. voor de vertrektijd, ik hannes even met het vinden van de juiste cabine, mijn fiets moet in treinstel 204 en ikzelf in 203. Er lopen stewards rond die zeer behulpzaam zijn en weten van mijn reservering.

In de trein heb ik gezelschap van een Deens stel, zij zijn onderweg naar Parijs. Ik kan erg leuk met deze mensen in het Engels praten. Na een biertje in het treinrestaurant ga ik mijn bed in maar de reis verloopt onrustig waardoor ik niet goed kan slapen. De trein stopt vaak en staat soms lang stil. Later kom ik er achter dat deze trein meerdere bestemmingen heeft en dat er aan- en afgekoppeld wordt. Er wordt bijv. een deel aangekoppeld wat uit Moskou komt. Met een vertraging van anderhalf uur kom ik zondagochtend om 10.45 uur in Arnhem aan.

Ik neem de trein naar Zwolle en ontmoet nog even snel mijn schat op het station. Zij moet vanmiddag nog een concert spelen met haar blokfluitensemble. Ik ga naar huis om te douchen en om -zoals Ellen het zegt- met beide benen weer op aarde terug te keren….

‘s middags bekijk ik de stad

station Kopenhagen

de terugreis is begonnen

mijn fiets staat hier mooi en veilig tijdens de reis

Emmerich, Douane controle. Dit treinstel komt uit Moskou

Etappe overzicht

Datum Bestemming Afstand Totaal

11-04-2009 Dringenburg 130

12-04 Glückstadt 138 268

13-04 Schleswig 106 374

14-04 Sønderborg 94 468

15-04 Spodsbjerg 66 574

16-04 Præstø 63 638

17-04 Köge 55 693 (ca. 130 km met de trein)

18-04 Kopenhagen 62 755

Reacties van wijnand.reismee.nl

Ik ben vertrokken!

Berdien en Maarten schrijft:11 Apr 2009, 22:28

Hee Wijnand!
Je had inderdaad een zeer mooie dag om je reis mee te beginnen! Een lekker zonnetje en een blauwe lucht! Morgen wordt het ook rond de 20 graden hier in NL dan he;) Veel plezier morgen en we zien het volgende bericht wel weer op de mail!
Kus van ons uit de Meern!

Gienke & Koop vanaf het Paasontbijt… schrijft:12 Apr 2009, 08:47

Ha fietser! Dat klinkt meteen al weer ver: Noord-Duitsland! Dat is een goed begin en volgens mij gaat het met dat weer wel goed komen. Waar heb je kunnen internetten? Heb je nog een ipod bij je voor onderweg of geniet je van de natuurlijke geluiden…? Goeie trip – als wij dit schrijven ben jij allang weer onderweg. Groet uit het Mooie Maartensdijk.

Marije, Myrthe en Kitty aan het Paasontbijt schrijft:12 Apr 2009, 09:38

Dag papa, weekendpapa en toekomstige weekendpapa, we hopen dat je het naar je zin hebt. Je plekje aan de paastafel wordt nu ingenomen door misschien wel je nieuwe weekenddochter maar het is hier heel gezellig. Dikke kussen van ons alledrie. We missen je! xxx

wouter schrijft:12 Apr 2009, 10:45

mooie foto’s pap. geniet er van. Me scooter is ook weer gemaakt. Dus als je weer een keer gaat reizen mag je me scooter wel lenen
doeiii xxxx

greet blok schrijft:12 Apr 2009, 11:07

He Wijnand ik vind je nu al een held! dat je dit weer goed doen. Hoop dat het een goede reis wordt en dat je veilig terug keert. Ik zal je weblog volgen.
“greet”ings.

greet blok schrijft:12 Apr 2009, 11:08

ik bedoel dat je dit weer gaat doen!

Tante Greet schrijft:12 Apr 2009, 22:33

Dag lieve Wijnand
Fijn dat alles goed is verlopen.Je had geweldig weer.En dan is het ook lekker fietsen.Heb je de eerste nacht goed geslapen?Wij fietsen in gedachten met je mee.Dikke kus.

Veel wind, veel zoeken en Glück haben!

Jan Pieter schrijft:12 Apr 2009, 23:10

Tsjonge, is de wind doorgaands zuidwest, is het uitgerekend deze week vooral oost. Dat maakt je prestatie achteraf natuurlijk des te indrukwekkender. Maar laat ik niet op de zaak vooruit lopen, geniet maar even lekker in een hotel

Annemarie schrijft:13 Apr 2009, 06:05

Na een dag bikkelen lekker een chineesje en een hotel: verdiend zeg ik! Gaaf dat je deze tocht doet, superleuk om vanaf hier te volgen! Gelukkig is het daar lekker weer: gister was het hier bloedheet (BLOEDheet), 35 graden en dryyyy maar vandaag bewolkt, best fijn!
Geniet van de strakblauwe luchtjes en de frisse lucht! Dikke kus vanuit Perth

gienke schrijft:13 Apr 2009, 09:14

ha die wijnand, het minst leuke van de tocht is wel het gezoek naar een camping lijkt me….als je dan na een flinke blikkont ergens neer wil strijken…..dan geen zin meer in een puzzeltocht, een hotelletje is dan wel erg super….
succes met de volgende etappe!!!! kus gienke

Berdien en Maarten schrijft:13 Apr 2009, 10:16

Wow, zo’n hele tocht met tegenwind…ik kan me voorstellen dat dat zwaar is (ik vond tegenwind naar school al erg;))!
Dan is het zeker lekker hoor, even douchen in je hotelkamer en wat eten!
Fijne 2e paasdag he!:) Kus Berdien en Maarten

Pa en Mam schrijft:13 Apr 2009, 12:02

Hallo Wijnand,
Wat voor jou een fijne dag was, was ook voor ons een fijne dag: samen met Ellen en de kids aan de maaltijd
bij ons thuis…komt zelden voor! Jammer voor je dat je steeds tegenwind hebt, dat is dan pure pech…maar waar zijn de campings gebleven, je had ze toch al uitgezocht? Gelukkig zijn er zeer comfortabele vervangingen, nietwaar?
We wensen je een fijne reis verder en wachten je verhalen graag af. Groetjes van ons, Mam

Tante Greet schrijft:13 Apr 2009, 12:05

Hoi wijnand
Ik kan me voorstellen dat je baalt dat je geen caming kunt vinden.Maar in een hotel slapen heeft ook wat hé.Wat is de natuur dan mooi hé,jij ziet juist de mooie plekken.Veel succes vandaag.Dikke kus.

Swanborough clan schrijft:13 Apr 2009, 13:20

He Wijnand,
goed om te horen dat je lekker weer hebt, die wind neem jij met je turbodijen toch op de koop toe. Denk je erom dat je je goed insmeert met die brandende Noordduitse zon. We houden je in de gaten en hopen dat je zulk goed weer houdt. Blijf genieten en kijk uit voor laagvliegende paashazen. Hit the road, Bob en aanhang!

Stella schrijft:13 Apr 2009, 20:39

Hey Wijnand,
Alweer bijna bij de Deense grens! Super. We doen het je niet na. Vanmiddag met Louis een rondje Hasselt gefietst. Halverwege vinden we dat we al een witbiertje verdiend hebben. Achteraf niet slim als je de tweede helft tegen de wind in moet. Zulke beginnersfoutjes maak jij allang niet meer en een rondje Hasselt is peanuts vergeleken met de afstanden die jij aflegd. Mocht je met dit mooie weer onderweg toch in de verleiding komen,…. het bier in Denemarken is erg duur. Dan smaakt het op het eind van de dag des te lekkerder! Geniet ze!
Stella

Ontmoeting met de Vikingen

Je enige echte dochter. schrijft:13 Apr 2009, 23:08

Dag papio! Ik kwam vanmiddag in apeldoorn (ik was weer een chillaxen met mijn friends!) en ik zag een fietser bepakt en bezakt langs komen ik dacht gelijk aan jou! Ik hoop dat je het naar je zin hebt, en je ook weer snel thuis bent!
Kus! Je enige echte dochter, Marije!

Hoezo Denemarken vlak?
Jan Pieter schrijft:14 Apr 2009, 21:57

Mooi verhaal weer! Er is nu maar een manier om de taal snel te leren en dat is door het meteen te spreken: “en rigtig god tur, og send os hurtigt billeder endnu!”

Tante Greet schrijft:14 Apr 2009, 23:12

Dat je nu al in Denemarken zit.Geweldig.En wat fijn dat het steeds mooi weer is.Wat zie je zo toch hoe mooi de natuur is.Wat goed dat jij ook nog eten kook.Succes verder.Dikke kus

Mam en pa schrijft:15 Apr 2009, 12:04

Hee bofkont, wat heb je het toch mooi en wat goed getroffen met het weer. Je Duits is niet helemaal “jedat”, maar richt je nu maar op het Deens, wist jij trouwens dat Jan Pieter zo goed Deens spreekt?
Hou vol je bent er bijna!
Heel veel groetjes van ons,
Mam en pa

Berdien en Maarten schrijft:15 Apr 2009, 21:58

Hee Wijnand! Mooi verhaal weer! Leuk om het zo te volgen. De fotos zet je gewoon thuis op de site, kunnen we ze achteraf bekijken! Ook leuk!
Succes nog even, je bent er bijna inderdaad! We lezen het wel weer!:)
XXX van ons uit de Meern

Stella schrijft:15 Apr 2009, 22:43

Hey Wijnand, heerlijk om te lezen dat je er zo van geniet! Voor ons dubbel leuk om te lezen, omdat het mooie herinneringen bij ons oproept aan vakanties die wij al weer heel wat jaren geleden in Denemarken hebben doorgebracht. Op Lolland hebben we ook nog gekampeerd….ik ga de foto’s maar weer eens opzoeken!
Hopelijk stelt de regen niet veel voor en kun je ook morgen weer volop genieten. Ik kijk uit naar je volgende verslag en ….. je foto’s!
groetjes,
Stella

Islandhopping

Koop schrijft:16 Apr 2009, 07:56

Ha Doorzetter! Je gaat als een speer, ondanks de harde wind. Lekker dat je er zo van geniet: daar doe je het voor… Kom je overigens nog meer fietsers tegen? Groet uit een vlak, maar mooi Maartensdijk.

Adri schrijft:16 Apr 2009, 14:18

Mazzelaar met zulk mooi weer. Dik verdiend denk ik.
En al lekker dicht bij Kopenhagen? Of vergis ik me in de schaal.
Suc6 verder.

Tante Greet schrijft:16 Apr 2009, 19:48

Wat gaat het toch hard,de week is bijna alweer voorbij.Toen wij daar geweest zijn vonden wij het daar ook zo mooi,en zo rustig.Wat ben je toch een flinkerd.Nog ff en dan ben je in Kopenhagen.Mooie stad.Geniet er nog maar van.Dikke kus.

The Swanborough clan schrijft:17 Apr 2009, 12:47

Wijnand, het einde is in zicht hou nog ff vol en als je het zwaar hebt denk je aan je zwager die je in gedachten uit de wind houdt (?!).
Geniet van de natuur en vwb terugkomen aldaar met Ellen, bespeur ik al een beetje heimwee….??.
Hit the road.

Lol op Lolland

duijster.m@gmail.com schrijft:16 Apr 2009, 20:47

Wijnand,
Ik volg je reisverhaal met veel plezier.
Nog heel veel fun en sterkte de laatste 135 KM
Marco

Berdien schrijft:17 Apr 2009, 12:05

Nog maar een ‘klein’ stukje:)!!

Tante Greet schrijft:17 Apr 2009, 21:01

Hoi Lieverd
Nog een klein stukkie.Heel goed dat je met de trein bent gegaan.Even wat uitrusten.Goede reis met de trein terug.Kusje.

Koop schrijft:17 Apr 2009, 23:06

En nu op naar het laatste stukje: veel plezier op we naar het einddoel. En dan weer lekker naar huis… heerlijk! Leuke verslagen, we hebben er van genoten. Veel foto’s gemaakt…?

Dank je wel voor de zon en de wind!

Jan Pieter schrijft:17 Apr 2009, 22:55

Je bent er bijna man. En natuurlijk, Græsset er altid grønnere på den anden side, het is ook weer fijn om thuis te zijn. Een mooi ‘laatste stukje’ gewenst en dan weer welkom thuis!

Berdien en Maarten schrijft:18 Apr 2009, 09:46

Het laatste stukje nog! En dan lekker naar huis! Echt goed dat je dan helemaal naar Denemarken bent gefietst!:) Dat kan niet iedereen zeggen;)
Succes nog de laatste 60km en veel plezier op weg naar huis!

Berdien en Maarten schrijft:18 Apr 2009, 10:08

‘Wat is er mooier dan een stukkie fietsen als de zon schijnt…’

Ferdi en Irma schrijft:19 Apr 2009, 17:54

Hoi Wijnand,
als het goed is ben je nu weer thuis. We hebben met je meegeleefd door al die reisverslagen. Het was net als bij de vorige fietsreis alsof we zelf ook meefietsten…….Geweldig, je bent weer een ervaring rijker. Ellen en de kinderen zullen blij zijn dat je er weer bent. Jij slaapt weer in je eigen bed. Wat zul je lekker slapen!

Eindbestemming gehaald en weer thuis

Stella schrijft:19 Apr 2009, 23:25

Hey Wijnand,
Zo zit je nog in Kopenhagen en zo ben je alweer thuis!Wat zal je lekker slapen na zo’n brakke nacht in de trein.
Een prachtige tocht en prestatie!! Het was erg leuk om je zo te volgen. Ben zeer benieuwd naar de foto’s.
Tja, en nu?……..alweer stiekem plannen voor een volgende tocht?

Mam en pa schrijft:20 Apr 2009, 11:17

Fijn dat je weer thuis bent.Het biertje bij ons op het terras was trouwens wat goedkoper dan in Kopenhagen.Leuk dat je bij thuiskomst eerst even bij ons langs kwam. Gr.van ons, Mam.

Annemarie schrijft:22 Apr 2009, 07:59

Ha, you did it! Gaaf hoor, en wat is iedereen lekker onderweg… Geniet van het weer!
Kus, Annemarie

hans stalpers schrijft:08 May 2009, 09:45

hallo wijnand,
leuk om je verhaal te lezen en je mooie foto’s te bekijken. het komt ons allemaal zo bekend voor en daarom is het nog leuker om te zien. ik zie ook hoe je fiets in de trein staat en heb daarover een vraag. 14 mei vertrekken wij ook naar kopenhagen en als onze fiesten op deze manier in het rek moeten hebben wij problemen met onze lowriders. is het niet gebruikelijk dat de fietsen hangen? ik zie wel wat buizen werk maar kan het niet goed beoordelen. ik hoor graag wat van je op mijn mail adres:
hans.stalpers(apestaartje)quicknet(punt)nl hartelijke dank een nog veel fietsplezier hans en marianne stalpers

Ferdi en Irma schrijft:10 May 2009, 20:19

Hoi Wijnand, we vonden het leuk om weer via deze site jouw belevenissen te lezen, maar om op deze manier via de film te zien hoe en waar je fietste, is dubbel zo leuk. Alsof we er zelf bij waren. De muziek is ook goed gekozen! Wanneer ga je weer? Groetjes, Ferdi en Irma

Film fietstocht Kopenhagen deel 1

Tante Greet schrijft:11 May 2009, 12:19

Dag Wijnand
Wat een mooie film.Wat zie je zo wat hé.Mooi land.Zeker voor herhaling vatbaar.Film nr.2 ook leuk,de fietspaden niet altijd makkelijk hé.Fijn dat je zo genoten hebt.Zou zo mee willen fietsen.Dikke kus.

nieuwe ‘oude’ wegwijzer

Volgende etappe: Kopenhaven – Oslo!

Wijnand Bredewold

‘Wie onderweg is, vernieuwt zich met elke stap’

‘Het onderweg zijn is belangrijker dan het halen van de eindbestemming’

Colofon

Fietsreis 2008
Wijnand Bredewold
Zwolle 2009
E-mail: wijnand.bredewold@home.nl

Inhoud

De reis  1

De route  2

Het vertrek  2

Het zuidelijkste puntje van Nederland  6

België, de zoektocht naar een overnachting  9

Luxemburg  12

Luxemburg-Stad  19

Frankrijk  21

Luxe overnachting  24

Lekker vlak langs de Moezel 26

De Eifel 28

Verse forel 30

Weer in Nederland  34

Een lange fietsdag  35

Weer thuis  37

Slot 39

Materiaal en Paklijst 40

Etappe overzicht 44

De reis

Door een baanwisseling heb ik in het voorjaar van 2008 gelegenheid een reis te maken. Een lang gekoesterde wens wordt vervuld: op eigen kracht per fiets een flinke tocht maken. Nu eens niet ’s middags weer huiswaarts, maar gewoon de volgende dag verder trekken, het avontuur tegemoet. Ik heb een volledige uitrusting bij me om een aantal dagen te ‘overleven,’ zoveel mogelijk kamperen, en als het niet anders kan, overnachten in pensions e.d. De winter van 2007/2008 heb ik gebruikt om me voor te bereiden en te trainen. Zorgvuldig heb ik de uitrusting samengesteld en de route uitgezocht. In gedachten begint de reis dan al. Vele avonden heb ik zitten wegdromen met verhalen uit boeken en op internet. Het forum van de vereniging van wereldfietsers is zeer nuttig voor het verkrijgen van allerlei info. Tijdens de wandel- en fietsvakantiebeurs heb ik nog de nodige inspiratie opgedaan door de lezingen die er werden gegeven. Ook heb ik langdurig naar kaarten zitten staren, ik zie mezelf dan al die routes fietsen. Maar welke moet je dan kiezen? Waar ga je beginnen? Ik had geen zin in de rompslomp van het reizen per vliegtuig of per trein. Nee, ik wilde het simpel houden, ik wil gewoon vertrekken vanaf mijn woonplaats Zwolle. De route: via de IJssel en de Maas naar Maastricht (LF3), dan verder via ‘de groene route naar het zuiden’ tot ongeveer de Vogezen en terug via ‘onbegrensd fietsen naar Rome.’ De route zou garant staan voor mooie landschappen, van rivierdelta’s tot middengebergten zoals de Ardennen en de Eifel. Het schijnt dat het fietsen in de Ardennen niet meevalt. Ik zal wel zien, als het zwaar wordt pas ik mijn dagafstand gewoon aan. Ik heb de reis een geweldige ervaring gevonden, ik kan iedereen dit aanraden. Na een dag of wat kom je helemaal los van alle beslom-meringen, van je werk en allerlei andere verplichtingen. Je bent vrij, je bent op jezelf aangewezen. Hopelijk kan ik de lezers van dit verhaal iets mee laten ervaren van mijn reis.

De route

Globale route: Zwolle – Chateau Salins (F) – Zwolle, afstand 1466 km

Het vertrek

Ik sta te schuilen in het wachthokje van de pont Brummen – Bronckhorst, waarmee ik met enkele wandelaars de IJssel ben over-gestoken. De lucht is pikzwart en het regent te hard om door te fietsen. We delen wat fiets- en wandelervaringen uit, de 2 mannen zijn een dagje aan het wandelen, dat doen ze wel vaker, ze hebben o.a. het Pieterpad gelopen. ‘Waar ga jij heen,’ zegt één van hen. ‘Ik ben onderweg naar het zuiden tot ongeveer de Vogezen en dan weer terug,’ zeg ik een beetje trots en onzeker. ‘Je hebt nogal wat meegenomen,’ roept de andere nu. Ik kijk naar mijn redelijk zwaar bepakte fiets en zeg: ‘Valt wel mee, maar ik heb dan ook alles bij me, zoals een volledige kampeeruitrusting.’ Ze vinden het een fantastische onderneming en zeggen jaloers te zijn op mij. Het is intussen bijna droog, we wensen elkaar een goede reis en gaan verder. Vanmorgen ben ik vroeg vertrokken. Het bevalt me nu al zeer goed. Het zonnetje laat zich intussen weer zien, het is lekker fietsen over overwegend mooie fietspaden langs de rivier.

pont bij Bronckhorst

De route steekt regelmatig via pontjes de IJssel over, het volgt steeds de mooiste gedeelten. Ik passeer o.a. Wijhe, Zutphen, Dieren en Millingen aan de Rijn. Hier moet ik 45 minuten wachten tot de eerst volgende pont. In Beek/Ubbergen bij Nijmegen moet ik een paar pittige hellingen overwinnen. Dit gedeelte is erg mooi, ik fiets door oude beukenbossen over mooie rustige fietspaden. Ik kom langs de Heilige land stichting en het Afrika museum.

oude beukenbossen bij Nijmegen – Groesbeek

met de hele familie een weekend geweest, het ziet er nu een beetje troosteloos uit met al die kale bomen en heesters. Bij de Maas aangekomen krijg ik meer het gevoel naar het zuiden te reizen. Onderweg scoor ik nog even een lekker bakkie koffie met een stuk appeltaart. Het is een uur of 11 en de eerste biertjes worden al getapt, voor mij nog maar even niet! De route is erg mooi en via stille weggetjes en dijken zak ik verder de Maas af. Ik passeer grote stedelijke gebieden zoals Venlo en Roermond. Ook gaat de route langs de Maasplassen. Dit gedeelte is stiller en biedt meer natuurschoon. Ik steek de nieuwe A73 over, auto’s staan in de file voor de nieuwe tunnels. Het is duidelijk nog niet af. Laat in de middag kom ik in Swalmen aan, daar ga ik overnachten op ‘Camping aan de Grens’, welke ook letterlijk aan de Duitse grens ligt. Na 117 km is het genoeg voor vandaag. Ik word hartelijk ontvangen door de boerin van de camping. ‘Hoe bent u hier,’ zegt ze, ‘op de fiets en ik slaap in een tentje,’ zeg ik terug. ‘Wel een beetje koud hé,’ (het zou die nacht gaan vriezen) ‘Ja, maar ik heb goede spullen en ik zal het wel overleven.’ Ik mag zelf een plekje uitzoeken op het terrein waar alleen caravans staan. Ik heb honger en zin in iets lekkers, een pizza of zo. Ondanks dat je probeert de hele dag regelmatig wat te eten, krijg je door het fietsen een enorme trek. In het dorp is een pizzeria, ik bestel mijn favoriet, een pizza al Tonno. Een enorme pizza wordt vervolgens geserveerd, ik kan hem niet eens op. Terug op de camping ga ik vast in mijn slaapzak liggen en nog even wat lezen. Ik val snel in een diepe droomloze slaapNa een lange fietsdag kom ik redelijk laat, om 19.30 uur, aan op het natuurkampeerterrein in Groesbeek. De teller staat op 155 km. Eigenlijk iets te veel voor zo’n eerste dag. Ik heb een hoge verwachting van deze camping, maar het is een beetje onrustig door mensen die hun hond uitlaten en er zijn veel joggers. Ook vinden enkele gasten het nodig om hun hond midden op de camping uit te laten en z’n behoefte daar te laten doen. Ik zet snel mijn tentje op en maak daarna iets te eten. Het wordt een culinaire maaltijd: pasta met kaas en spinazie uit een zakje (Lidl), samen met een blik tonijnsalade wordt het zowaar een heus feestmaal.Later nadat ik mezelf een beetje heb geïnstalleerd, word het stiller. De mensen zitten nu waarschijnlijk lekker binnen met de verwarming aan. Het is redelijk fris, een graad of 8. Ik ben ziels alleen met de vogels en de natuur, dat heeft wel iets mysterieus. Een specht boven mijn kampeerplek is z’n nest aan het bouwen, zeg maar timmeren. Het fantastische concert van de specht en de andere vogels houdt plotsklaps op. Ik moet ook maar eens gaan slapen. Het wordt een koude nacht, ik kan de slaap niet goed vatten. De bodem van de kamperplek is keihard waardoor het dunne slaapmatje niet voor veel comfort zorgt. Gebroken word ik wakker om 06.00 uur, het regent! Ik ben van plan om lange dagen te maken waardoor ik met een redelijk tempo zo’n 100 -125 km per dag kan fietsen. Maar nu ben ik nog moe en de regen houdt mij tegen, ik draai me nog maar eens om. Om 08.00 uur word ik weer wakker, het is bijna opgehouden met regenen en ik heb toch nog even geslapen. Nadat ik alles heb ingepakt en mijn spullen naar het toiletgebouw heb gesleept kan ik mij opmaken voor een nieuwe dag. Eerst even een ontbijt maken en een bakkie koffie zetten. Er verschijnt een auto, het is de boswachter. Het is een correcte jonge geüniformeerde vent, zo’n ‘ideale schoonzoon’ type. Ik vertel hem van de mensen met de hond. Hij vraagt mij naar het signalement en zal het in de gaten houden. Hij vraagt aan mij ook nog even hoe lang de schoonmaakster bezig is geweest die morgen. Ik zeg: ’Hoezo?’ ‘Nou,’ zegt hij, ‘ze maken zich er nog wel eens vanaf.’ Ik stel hem gerust door te vertellen dat ze ‘flink aan het poetsen’ is geweest. Via de prachtige omgeving van Groesbeek fiets ik verder, Limburg in. In Gennep kom ik langs Centerparcs, hier ben ik ooit.

Het zuidelijkste puntje van Nederland

Na een koude nacht sta ik om ca. 08.00 uur op, het is vandaag de bedoeling om in België te geraken. Nu wat verder van huis en buiten het gebied wat je normaal vanuit Zwolle per fiets kan bereiken voor een dagtochtje, krijg ik een soort ‘reisgevoel’ over me. Voor het eerst losgekoppeld van je werk, je dagelijkse dingen, het avontuur kan beginnen. Mijn stalen (aluminium) ros[1] staat geduldig te wachten om opgepakt te worden en te vertrekken. Ik vertrek om half 10. Het weer is afwisselend: het ene moment zijn er dreigende luchten met flinke hagelbuien en het andere moment schijnt de zon, dan is het wat warmer en moet ik soms wat kleren uittrekken. Onderweg kom ik door Roosteren, waar ik wat boodschappen bij een lokale supermarkt insla voor de komende dagen. Het personeel praat onderling met een zwaar Limburgs accent en ze moeten even omschakelen als ik naar wat broodjes vraag. Een half uur later vind ik een mooi bankje langs de Maas, hier ga ik eens even flink lunchen. Ik kook een eitje, maak een mok soep, dit smaakt heerlijk met verse broodjes en gekoeld sinaasappelsap. Hier begint, net zoals bij Nijmegen, het landschap weer te glooien. Als ik naar het zuiden tuur zie ik nog meer hoogte verschillen. Daar in het zuiden van Limburg beginnen de Ardennen. Voor Maastricht volg ik een tijdje het Julianakanaal. Het is een beetje saai maar er ligt wel een mooi smal fietspad. Om 16.00 uur rijd ik in de stromende regen Maastricht in, via lelijke, zwaar uitziende industrie, nader ik het centrum. Ik sta even stil bij de St Servatiusbrug en krijg een euforisch gevoel over het feit dat ik helemaal op de fiets hier naar toe ben gereden. Ik ben het fietsen voor vandaag eigenlijk wel een beetje zat en besluit niet meer erg lang door te fietsen. Ik passeer nog de St. Pietersberg. Op dit punt verklaar ik gemakshalve dat ik nu het Pieterpad volbracht heb. Het gedeelte Pieterburen-Gennep heb ik al eens gelopen. De rest heb ik nu gefietst. Ik bel hier even met de enige camping in de omgeving, ze zijn nog niet open. Ik bel nog wat adresjes uit het routeboekje, geen gehoor. Dan maar even verder kijken. In Withuis, het meest zuidelijk gelegen plaatsje van Nederland, vind ik een gastvrij bed and breakfast. Het blijkt een galerie te zijn. De gastvrouw is erg aardig en wijst mij de weg. Ik krijg een mooie kamer. De kamer ernaast beschikt over een klein keukentje. Hier kan ik mooi even wat eten bereiden. Na het eten ga ik lekker even op mijn bed liggen en nog even TV kijken. (wat zal ik heerlijk slapen in een echt bed). Ik werk mijn dagboek bij en bel even met het thuisfront. Morgen echt België in, ik verheug me er op.

bankje langs de Maas bij Roosteren

brug over het Julianakanaal bij Obbich

St. Pietersberg

België, de zoektocht naar een overnachting

Na een heerlijk ontbijt vertrek ik richting de Belgische grens. Het is nog erg stil en mistig. Ik rijd in een spookachtige sfeer de grens over. Wat later begint de zon te schijnen en kom ik in de Voerstreek. Het is hier erg mooi, ik geniet enorm van het mooie landschap met prachtige dorpen, boerenhoeves en burchten/kastelen. De Ardennen laten zich vanaf hier zien en voelen. De eerste echte col, Le col du Rosier, 556 meter bij Spa, biedt serieus klimwerk. Het fietsen op deze steile hellingen valt zwaar, af en toe loop ik dan een stuk, wat op zich zelf went en een aangename afwisseling is voor de vermoeide spieren. Via de vallei van de Amblève kom ik bij de rivier de Lienne aan. Ik ben op zoek naar een slaapplaats. Het zal vannacht koud worden, dus mijn voorkeur gaat uit naar een B&B of Chambres d’Hotes. Ik kom eerst bij een aftandse camping waar de receptie gesloten is, er hangt alleen een briefje met de tekst: ‘Ik ben er niet’ en een 06 nummer.

in een spookachtige sfeer rijd ik de Belgische grens over

Een oud Belgisch mannetje komt naar mij toegelopen, ik vraag hem of de eigenaar nog komt, hij schudt van nee en klaagt steen en been dat alle voorzieningen, behalve de toiletgebouwen, gesloten zijn. ‘We kunnen geen eens TV kijken’ klaagt de man vervolgens. De man verteld mij dat ik mijn tentje gewoon maar ergens op moet zetten. Ik  heb er geen trek in, het is aftands en verlaten. Ik besluit nog maar

Le col du Rosier bij Spa

mijn hoogtemeter klopt redelijk

even verder te kijken en bedank de man voor zijn aanbod. In een dorp verderop is een Chambres d’Hotes, maar deze is gesloten en het ziet er niet uit. Er staan wat mensen te praten aan de overkant, ik vraag hun naar een overnachtingsadres of camping. Zij geven aan dat er verderop een manege met overnachtingsmogelijkheden is. Bij de manege aangekomen zie ik geen enkel teken van leven. Ik loop er paar keer om heen, niets te zien. Ik kan natuurlijk stiekem in een paardenbox gaan slapen, want het is intussen al 19.30 uur en het begint te schemeren. Verderop in het plaatsje zie ik een bordje met 2 bedden erop, dit moet duiden op een pension. De weg er naar toe gaat steil omhoog de Ardenner heuvels in. Na een half uur loopt de weg het bos in, bij een boerderij vraag ik naar het pension/gite wat hier zou moeten zijn. De man spreekt alleen Frans, ik niet of nauwelijks. ‘Gute Abend’ probeer ik in het Duits, in het engels lukt het ook niet. Na een Babylonisch gesprek begrijp ik dat een stukje terug een gite moet zijn. De gite is nergens te bekennen, in ieder geval niet aangegeven. Ik trek de stoute schoenen aan en bel aan bij een willekeurig huis. Een echtpaar doet de deur open, ik vraag naar de gite, zij wijzen mij een huis aan, waar de eigenaren van een gite moeten wonen. Het is intussen 21.00 uur en donker, ik heb honger en krijg het koud. Zou het nog lukken om vannacht een adres te vinden? Tot nu toe is het hopeloos. Ik bel bij de eigenaren van de gite aan. ‘Goedenavond’ probeer ik vol goede moet, ‘U schijnt een gite te hebben!’ In gebrekkig Nederlands antwoord de vrouw: ‘Dat klopt’, ‘mooi’ zeg ik, ‘kan ik het huren voor één nacht.’ Ze kijkt een beetje verbaasd en roept haar man erbij. Nadat de vrouw hem het hele verhaal in het Frans heeft verteld, begint de man nu te raaskallen. ‘Impossible!, impossible!,’ Ik begrijp uiteindelijk dat gites per week worden verhuurd, en dat dit niet mag voor één nacht. Ik zeg nog, dat ik wel op de grond slaap en niets vuil zal maken. Het haalt niets uit, ze gebaren mij mee te lopen naar binnen. In hun knusse woning zit een jongen TV te kijken. ‘Bonne Nuit’ probeer ik, de jongen knikt. Nu volgt er een tafereel waarbij alle mogelijke telefoonboeken op tafel komen. De man en de vrouw beginnen voor mij een lang en moeilijk gesprek, uiteraard in het Frans. Ik zeg tegen de vrouw dat ze niet zoveel moeite hoeft te doen voor mij, ‘ik ga desnoods verder zoeken,’ zeg ik. ‘Nee,’ zegt ze, ‘Ik bel gewoon wat adresjes.’ Ik maak uit de telefoongesprekken op dat het weinig succesvol is. Dan volgt er een telefoongesprek wat opgewekter klinkt. Ze hangt op en zegt: ‘Ik heb een chambres de hotes’ voor je gevonden. ‘Geweldig’ zeg ik, ‘waar is het?’ ‘In Bierleux’ zegt ze. Ze kunnen het niet goed uitleggen hoe ik er moet komen en op de kaarten die ik bij me heb is het gehucht niet te vinden. Uiteindelijk biedt de vrouw mij aan om voor mij uit te rijden, ‘Het is maar een kilometer of 6,’ zegt ze. Ik ben bekaf en heb geloof ik al 90 km gefietst, het is donker, ik heb honger en ik moet wéér fietsen. Maar ik kan waarschijnlijk wel ergens overnachten, ‘volhouden nu even, Wijnand.’ Vervolgens rijdt de vrouw met haar auto voor mij uit met een snelheid van tegen de 50km/uur, kilometers lang in het donker. De weg gaat, zo lijkt het, helemaal terug over een weg langs de Lienne, die ik die dag i.v.m. het zoeken naar een slaapplaats, al 2 keer heen en weer gefietst heb. De weg zit vol kuilen die ik niet goed kan zien in het donker (er is geen straatverlichting). Net op het moment dat ik denk: ‘waar leidt dit naar toe!’ stopt de auto. De vrouw stapt uit en zegt hoe ik verder moet lopen.’ Ik bedank de vrouw erg hartelijk voor alle moeite en zeg haar gedag. De weg naar boven is extreem steil, zeker 20%. Na ca. 10 min. zwoegen kom ik hijgend aan op een vlakker gedeelte. De eigenaresse van ‘Guesthouse Shamrock’ staat mij buiten al op te wachten met haar hondje, het is nu 10.15 uur. Ik ben kapot! Gelukkig is er een lekkere kamer en een goed bed. Het zijn heel aardige mensen, zij, mevrouw Koevoet is een Ierse, haar man is een Nederlander, samen zijn ze in België beland omdat ze het hier zo mooi vinden. Na 97 km vandaag vind ik het wel even welletjes, ik eet nog wat brood en ga direct slapen.

Luxemburg

‘s Morgens kijk ik uit het raam het heeft gevroren, ik zie rijp op het dak liggen. Ben ik even blij dat ik niet in de tent hoefde te slapen. Het is hier trouwens heerlijk stil! Als ik me wil douchen kom ik er achter dat ik gisteren in Withuis mijn ‘travel towel’ ben vergeten. Dit is een handdoek van microvezel wat veel vocht opneemt en snel droogt. Ik gebruik het voor douchen, afwassen enz.

rijp op het dak

nachtvorst -5 °C

Je kunt het makkelijk uitspoelen en wassen met wat zeep. Gelukkig zijn hier handdoeken. Ik heb nog een vaatdoekje[2], daar moet ik het de rest van de tocht maar mee doen. Ik krijg van mevrouw Koevoet een heerlijk ontbijt met: broodjes, eitjes, lekker beleg en jus d’orange en koffie, heerlijk! Ik praat nog even na met meneer Koevoet, over de omgeving. Ze hebben een gezellig huis (oude boerderij uit de 18^e eeuw) met veel boeken en 3 poezen, doet me aan thuis denken. Een beetje laat vertrek ik om ongeveer 10.00 uur. Het is prachtig weer maar er staat een harde oostenwind. Er hangen ijspegels aan de struiken. Even fiets ik verkeerd, ik kan de juiste grensovergang niet vinden. Ik vraag de weg aan een paar jongens, ze spreken echter alleen Frans. Ik zoek verder en na een tijdje vind ik toch de juiste weg.

Bij de grensovergang zie ik een sticker van ‘de groene weg naar het zuiden’ die ik al vanaf Maastricht volg, nu weet ik zeker dat ik goed zit. Ik vind het erg leuk om de Luxemburgse grens over te gaan. Weer op de fiets gaat het richting Schleif, hier vind ik een camping bij een voormalig stationsgebouw (is nu toiletgebouw). Tent opgezet, daarna even een lekker biertje drinken in het café-restaurant van de camping. De mensen spreken hier veel verschillende talen. Ik hoor de camping-baas naast Letzelburgers ook Frans, Duits en Nederlands praten, lekker handig. Wat later weer een snelle maaltijd gekookt (pasta van de Lidl) en na nog een paar biertjes in café genuttigd te hebben ga ik weer vroeg slapen.

Luxemburgs landschap vlak bij de grens

grenspaal bij de Luxemburgse grens

Na een redelijke nachtrust sta ik op. Ik doe een paar rekoefeningen en snuif de frisse ‘berglucht’ op. Vandaag zou ik eigenlijk een rustdag houden, maar ja wat moet je alleen op zo’n camping. Het is aan de frisse kant en door het fietsen blijf je vanzelf een beetje warm. Ik heb wel lichte last van mijn linker knie, dat betekent rustig fietsen in een klein verzet. Dus toch maar weer lekker vroeg op de fiets rij ik over de voormalige spoorlijn richting Wiltz. Ik passeer een heel oud spoortunneltje. Deze route is geweldig, het is perfect aangelegd. Hier zie je net zoals in Nederland bankjes en picknicktafels langs de fietspaden. In Wiltz

Fietspad over voomalige spoorlijn Schleif – Wiltz

aangekomen, zie ik voor het eerst een internetcafé, hier werk ik mijn dagboek op wijnand.reismee.nl bij. Omdat je de hele dag fietst ga je natuurlijk wel een beetje stinken naar zweet, ik heb het idee dat er in het internetcafé een behoorlijke penetrante damp opstijgt rondom de plek waar ik zit. Het lukt mij om het dagboek bij te werken en enkele foto’s te uploaden. Het is hartverwarmend om alle reacties op het reisweblog te lezen. Gek genoeg kan ik niet bellen in het café, ze hebben geen telefoon. Het opwaarderen van mijn mobieltje gaat automatisch maar tussen het opwaarderen en weer kunnen bellen zit op de één of andere manier 12 uur verschil. Later koop ik een telefoonkaart, is trouwens ook veel goedkoper. Het mobieltje is dan meer voor noodgevallen. Vanaf Wiltz gaat het zo steil omhoog dat ik een stuk moet lopen. Eenmaal op hoogte kan ik weer fietsen en kom ik weer bij de Sûre uit. ’s Middags zie ik een camping in Bourscheid aan de Sûre. De camping is eigenlijk nog niet open, maar de eigenaresse vindt het prima dat ik m’n tentje opzet en mag er zelfs gratis staan. Ik heb een mooi plekje aan de Sûre tussen enkele caravans. Een ouder echtpaar is bezig hun optrekje gereed te maken voor het komende seizoen. Op korte loopafstand van de camping eet ik een heerlijke maaltijd in Brasserie du Moulin, het is een voormalige watermolen. Als je naar de wc gaat loopt het water onder glazen ruiten onder je door…

camping in Bourscheid aan de Sûre

Morgen op naar Luxemburg stad! Deze dag heeft me wel goed gedaan, heb geen last meer van mijn knie.

de Sûre

Luxemburg-Stad

Ik ben vandaag onderweg naar het zuiden van Luxemburg via de hoofdstad. Luxemburg leer ik nu pas echt kennen, het is een fantastisch fietsland. Het eerste deel van de route slingert mooi over fietspaden langs de Sûre, meer in de buurt van de hoofdstad wordt het wat saai. Als ik in de hoofdstad aan kom, bevalt me de drukte totaal niet. Daaraan kun je zien dat ik niet veel meer gewend ben. Wel is er weer die euforie van: Dat heb ik toch maar weer even mooi geflikt tot hier! Hoe vaak zijn we er niet langs gesjeesd, met de auto onderweg naar het zuiden. In de stad maak ik wat foto’s van de oude burcht en ik geniet even van het mooie van deze stad. Intussen valt de regen met bakken uit de lucht (van Ellen hoorde ik dat het in Zwolle een prachtige dag was) en besluit op tijd te stoppen. Gedurende een ½ uur sta ik te schuilen bij een flatgebouw. Als het wat minder erg regent besluit ik weer verder te gaan. In Alzingen vind ik een camping waar de eigenaren het heel vreemd vinden dat ik in een tentje wil overnachten (vanwege de regen van de afgelopen dagen). Ze reageren met: ‘Aber das gibt doch nicht!.’ Ze wijzen mij het dagverblijf waar ik ook gerust mag slapen, dat laat ik mij natuurlijk geen tweede keer zeggen. Het is verwarmd en voorzien van een tafel, stoelen en een koelkast. Ik krijg een sleutel om het veilig te kunnen afsluiten. Aan de overkant van de straat is een Chinees restaurant, wat wil je nog meer! Het is een mooi modern ingericht restaurant, een keer wat anders dan die traditionele Chinese restaurants. Morgen ga ik Frankrijk in, ik ben nu ongeveer 20 km van de grens. In Frankrijk ga ik mijn reisplan eens goed bekijken, omdat het wellicht verstandig is om niet al te ver Frankrijk in te gaan. De afstanden zijn niet gemakkelijk te nemen, de heuvels en bergen vallen niet mee! Ik moet ook nog een keer terug ….

het dagverblijf wat ik mag gebruiken

Frankrijk

Om 09.00 uur vertrek ik uit een bewolkt Alzingen, om 10.00 uur kom ik bij de Franse grens aan.  Weer dat gevoel van: ‘Shit héé, helemaal op de fiets naar Frankrijk gereden!’ Het landschap ziet er de eerste kilometers over de grens industrieel uit, niet geweldig dus, maar daarna wordt het mooier en lijkt het meer op de lage Belgische

Shit héé, helemaal op de fiets naar Frankrijk gereden!

Ardennen. Ik steek via een brug de E25 over. Hier zie ik al Nederlanders met hun caravans naar het zuiden trekken. Gedurende de hele dag is de kerncentrale van Cattenom zichtbaar. De dorpjes die ik doorkruis – het zijn er misschien in totaal wel 25 geweest – zien er allemaal bijna hetzelfde uit, sober en schraal, met een kerk in het midden en net buiten het dorp een kerkhof.  Opvallend zijn de vele nieuwbouwwijkjes die buiten de dorpen gebouwd worden, met prachtige grote huizen. Na een verder heerlijke en zonnige dag kom ik met 125 km op de dagteller om 21.00 uur aan in Chateau Salins. Hier moet een camping zijn, ik zie ook een Lidl, daar kan ik morgen mooi even wat inslaan. In het centrum wordt de camping niet aangegeven. Bij een soort Pizzeria vraag ik ernaar, er ontstaat weer een soort Babylonische spraakverwarring. Een jonge Française vertelt mij dat er geen camping in de buurt is. Ik zeg in het engels: ‘Er moet hier een camping zijn!’ Ze gaat het vragen aan de kok. In gedachten zie ik mezelf al weer eindeloos zoeken naar een

kerncentrale bij Cattenom

camping.’ Maar de kok gebaart dat ik rechtdoor, rechtsaf, linksaf en weer rechtdoor moet fietsen, en dat daar een camping is. Gelukkig, dus toch! Na enig speurwerk kom ik bij de camping aan, er is geen hond en het sanitair is afgesloten. Bij de ingang staat wel een bordje Ouvert. Het is een beetje aftands, ik heb geen zin om hier mijn tentje op te zetten. (Het enige waar ik tijdens deze trip bang voor ben is bijv. een groep jongeren wat ’s avonds half dronken mij gaat lastig vallen. Op dit soort campings tegen de rand van de stad aan zou je dat kunnen verwachten). Wat nu! Toch een hotel zoeken of toch maar m’n tentje opzetten. Er staat bij de camping ook een gebouw, een soort jeugdherberg lijkt het wel. Er hangt een briefje met een naam en een 06 nummer, laat ik dat nummer maar eens bellen. Er neemt iemand op, nu volgt een gesprek wat ongeveer zo ging: De man aan de lijn zegt: ‘Bonsoir, si je peux faire quelque chose pour vous, Frans geriedel,’ ik zeg: ‘Hello do you speak englisch.’ ‘a little bit,’ zegt de man. ‘Are you from de camping?’ ‘Yes, I come to you, and then we’ll see.’ ‘Ok,’ zeg ik. De man arriveert 5 min. later en biedt aan het sanitair te openen. Ik vraag hem of ik ook iets kan huren voor 1 nacht en wijs naar het gebouw. Het blijkt inderdaad een Gites d’etappe te zijn, dus een soort jeugdherberg. Ik blijk de enige gast te zijn en voor 10 € kan ik hier overnachten. De man laat mij binnen en vertelt mij dat ik morgen gewoon de deur kan dichttrekken. Mooi, ik zit lekker binnen met een lekker bed en een douche, wel even zelf mijn potje koken. Dit is wel een gebouw waarbij je zo vroeg in het seizoen, uit voorzorg, de

Onderweg naar Chateau Salins

Gites d’etappe

heetwaterkraan 10 min. moet laten lopen i.v.m. mogelijke legionella bacteriën. Inmiddels heb ik besloten om niet verder af te zakken naar de Vogezen, wel heb ik de bergen in de verte zien liggen, maar het lijkt me te zwaar en te veel tijd kosten om deze streek verder in te trekken. Ik kom hier ooit nog wel eens terug. Daarom is het plan om morgen weer terug, naar het noorden te fietsen, zoals gezegd via  het oostelijke deel van Luxemburg. Ik gebruik de route onbeperkt fietsen van Maastricht naar Rome om terug te fietsen.

Luxe overnachting

Vandaag is het: pointe de retourné, route du sud: non, route du nord: oui á Pays-bas. Het weer is zacht, bewolkt en geen wind. Opnieuw fiets ik langs en door Noord-Franse dorpjes, er is veel landbouw, maar het is hier bergachtig en de natuur is prachtig en leeuweriken zorgen voor muziek. Wel blijft het redelijk zwaar fietsen hier in het oosten van Frankrijk. Bij een T-splitsing weet ik niet welke kant ik op moet, de kaart geeft het niet aan en het routeboekje rept er niet over. Rechts aanhouden lijkt de meest logische keuze. Het is een klein weggetje en stijgt licht de bergen in. Na een ½ uur begin ik te twijfelen. Ik vraag de weg aan een aannemer, de dorpjes die ik noem zeggen hem niets. Na nog een ½ uur sla ik een weg in die meer noordelijk loopt i.p.v. te veel naar het oosten af te wijken zoals de weg het laatste ½ uur deed. Bij een huis staat een man en ik vraag naar St. Hubert waar ik naar toe wil. Hij brabbelt half Frans, Duits en zelfs een beetje Nederlands. Hij wijst mij de route op de kaart aan. Opgelucht fiets ik verder, qua kompasrichting klopt het aardig, dus het zal wel snor zitten. Met 80 km op de teller arriveer ik in St. Hubert. Er zijn hier geen campings en de eerst volgende camping is nog een heel eind verder fietsen. Dan zie ik een mooi huis met weer zo’n bordje

Chambre D’Hôtes in St. Hubert

Chambres d’Hotes, maar deze is vol geboekt. Ik fiets nog een eindje verder en kom weer een Chambres d’Hotes tegen, ditmaal gevestigd in een originele Franse boerenhoeve met een poort en een binnenplaats. Ik druk op de bel, er gebeurt niets. Na een tijdje druk ik nog eens, weer gebeurt er niets. Ik sta even te mijmeren, zal ik verder fietsen of nog even wachten, het lijkt een fantastisch adresje. Dan verschijnt er een auto, een man stapt uit. Ik probeer eerst maar even met: ‘Do you speak Englisch?’ ‘Of course I speak Englisch!’ zegt de man in perfect Engels. Ik vraag hem naar het pension. Dan vertelt hij mij dat de eigenaresse tevens natuurarts is en dat zij zijn vrouw binnen aan het behandelen is. Na ca. 15 min kan ik naar binnen, het is wel duur, 70 €! Morgen dan maar weer low-budget overnachten. Ik heb een mooie kamer met badkamer en tv!  Mijn fiets kan ik stallen in de boerenschuur. Op de kamer kan ik naar RTL8 kijken, naar Dr. Phil, ja hoor even lekker ‘no brains’ televisie!  Ik eet wat brood met een blikje tonijn en heb ook nog wat fruit. Morgenvroeg kan ik me verheugen op een lekker Frans ontbijt. Nu een nachtje tukken en dan morgen Luxemburg weer in.

Lekker vlak langs de Moezel

Ik had me er al op verheugd: een uitgebreid Frans ontbijt. De kamer is duur maar dit maakt veel goed. Er is: koffie, thee, verse jus d’orange, pannenkoeken, eitjes, verschillende soorten brood, beleg en een kaasplank. Jammie! Na me redelijk vol gegeten te hebben (brandstof) vertrek ik. Een enorme escargot zit midden op de weg. Ik maak een foto van het mooie dier en zet hem daarna in de berm. Hopelijk wordt hij niet overreden. De bergen/heuvels zijn nog steeds pittig maar ik geniet met volle teugen van de rust, het onderweg zijn, misschien wel van het pelgrimeren. Na een tijdje gaat het flink omlaag, ik fiets de bergen uit richting de Moezel. Ik kan me verheugen op een aantal vlakke etappes langs de Moezel en o.a. de Sûre. Bij de Moezel aangekomen fiets ik inderdaad lekker vlak over fietspaden langs het water. Een hele tijd fiets ik gelijk op met een groot vrachtschip uit Werkendam. Hier zie ik voor het eerst druivenplantages. Zo fiets ik ongeveer 60 km door een romantisch beetje Duits gebied. Dat is niet verwonderlijk want links ligt Frankrijk en rechts Duitsland.

escargot

De route steekt ook regelmatig de rivier over. Het is maar goed dat er geen grenscontrole meer is. Ik heb de keuze om vandaag de Moezel te blijven volgen tot Wasserbillig waar de Sûre in de Moezel stroomt of via een zware route via het Müllerthal Luxemburg in te fietsen. Ik zie regelmatig bordjes met stijgingspercentages van rond de 15%, daar heb ik nu even geen trek in. Ik fiets vlak en dat wil ik graag even zo houden. Na een werkelijk heerlijke fietsmiddag kom ik aan bij Oberbillig (D) waar ik de pont neem naar Wasserbillig. Hier ben ik weer in Luxemburg. Op de kade bij de pont is een restaurant, er staat een bord met de tekst: Plate du Jour, 7,50 €. De camping waar ik naar toe wil is vlakbij dus ik heb wel even tijd om wat te eten. Het zal wel niet veel zijn voor die prijs. Maar dat valt mee. Ik krijg stokbrood met kruidenboter, een heerlijke boeren omelet, een bak salade, en een heerlijke coupe ijs. Dat alles met 2 biertjes voor 11 €!.  Het heeft me fantastisch gesmaakt en het doet je goed na zo’n zware dag.

vrachtschip uit Werkendam

De camping in Wasserbillig staat mij niet aan, te veel seizoenarbeiders die hier overnachten. Ik fiets door naar Born, deze camping ziet er beter uit. Ik mag i.p.v. kamperen voor dezelfde prijs de gastenkamer gebruiken (7,50 €). Dat laat ik mij geen 2 keer zeggen. Ik drink nog een biertje en ga lekker slapen.

De Eifel

’s Morgens weer vroeg op de fiets. Ik fiets weer lekker horizontaal langs de Sûre en de Our. Wat is Luxemburg toch een fijn fietsland. Ik kom in het nu nog rustige toeristische Echternach. Hier drink ik een lekkere bak koffie met taart in een Konditorei. Weer verder kom ik in het mooie Vianden. Hier lunch ik bij een Nederlandse Cafetaria. Lekker frietjes met gebakken vis en een colaatje. Ik verwen mezelf maar een beetje.

Vianden

Later trek ik de Eifel in en verlaat ik de rivierdalen, er moet weer serieus geklommen worden naar een hoogte van meer dan 600m, het hoogste punt in deze omgeving. Vooral bij Dasburg gaat het stijl omhoog. Later die middag verdwaal ik voor de 2^e keer tijdens deze trip. Ik rij zeker 10 km en 1 1/2 uur om. Wel fiets ik hierdoor door een mooi stil en verlaten gedeelte. Op zulke momenten zit je altijd tussen  enerzijds het gevoel van: ‘wat is het mooi hier’ en anderzijds het gevoel dat de tijd weg tikt en de onzekerheid dat je niet precies weet waar je op dat moment op de kaart zit. Ik vind de juiste weg en kom laat in Schönberg (B) aan (110 km). Ik kan terecht in een Zimmer Frei bij aardige Duits sprekende mensen. Deze streek, het zgn. Ostkanton, is Duitstalig. Van de eigenaar krijg ik 2 biertjes. Als ik vraag wat ik voor die biertjes moet betalen zegt de man: ‘Kwats, ist vom Hause.’ De biertjes smaken lekker. Ik heb weer een TV en kan lekker even chillen. Morgen zal ik proberen Limburg te halen.

bij Dasburg gaat het weer flink omhoog

Verse forel

Vertrokken uit Schönberg met de bedoeling om vandaag in Epen – Zuid Limburg aan te komen. Eerst maar even een bakker of een supermarkt vinden voor wat brood. Bij het pension serveerden ze geen ontbijt. Een paar dorpjes verder vind ik een supermarkt, gelijk wat meer ingeslagen dan alleen brood. Tussen de middag kom ik in de hoge Venen (een van de grootste aaneengesloten natuurgebieden van West-Europa). Hier is het fantastisch, prachtige natuur en autovrij. Ik krijg nu een gedeelte van ongeveer 30 km met alleen maar fietspaden. Ook hier wil ik nog eens terug komen. Vlak voor mijn fiets steekt een ree over, de eerste van deze hele fietstocht! Lekker weer, veel zon, maar niet heel warm. Ik moet weer veel hoogtemeters nemen, hoogste punt 640 m. Bij de Nederlandse grens rijd ik verkeerd, ik kan de weg naar Epen niet vinden.

Haute Fagnes

Ik kom in Teuven terecht. Het is al laat, 20.00 uur. Ik kan kiezen tussen kamperen bij Epen (nog 6 km omhoog fietsen) of overnachten bij Kings Head Inn. Dat laatste besluit ik te doen, ik ben bekaf van het weer de hele dag op- en neer fietsen (110km). De gastvrouw wijst mij een kamer, heel luxe met een badkamer, ik laat me weer eens verwennen. Als ik vraag of ik nog wat kan eten vertelt de gastvrouw mij dat ze alleen nog verse forel heeft. Nou dat lijkt mij geen probleem. Met een la Shouffe smaakt het goddelijk na zo’n dag. Hier is weer een lieve hond, een witte retriever. Dit type hond blijft mij vergezellen tijdens deze trip. Het zijn enorm lieve goedzakken. Deze heeft een boerenzakdoek om en ligt heerlijk te luieren op de houten restaurantvloer. Na het heerlijke eten ga ik naar mijn kamer. Nog even TV kijken, douchen en bellen met Ellen. Dit doe ik dagelijks, zij heeft er nu zo langzamerhand wel een beetje moeite mee. Zeker als er af en toe thuis iets voorvalt. Zij heeft er de afgelopen 2 weken alleen voor gestaan. Ik verlang intussen ook naar huis en naar Ellen en mijn

zuurbrood?

kinderen en Timmy onze trouwe viervoeter. O ja, en naar onze 4 katten. Nu lekker slapen, morgen wil ik de vertrouwde LF 3 nemen, Maastricht-Zwollle.

Haute Fagnes

Weer in Nederland

Lekker geslapen in Teuven en na een heerlijk ontbijt in Engelse sfeer met mooie Engelse muziek vertrek ik richting Epen. Het is heerlijk weer, ik kan lekker in mijn shirt fietsen. Het is ongelofelijk hoe de natuur de afgelopen weken is uitgelopen. Alles wordt mooi groen en de vruchtbomen staan in bloei. Hier wordt het fietsen weer zeer pittig. Het kost me toch wel wat inspanning om het Zuid-Limburgse heuvellandschap uit te fietsen richting Maastricht. Dit zuidelijke deel is wel bijzonder mooi, vergeleken met het gemiddelde landschap in Nederland doet dit heel buitenlands aan. Ik fiets door het mooie Geuldal naar Maastricht. Via knooppunten routes weet ik de stad te mijden en zoek ik ten noorden van Maastricht de Maas (eerst langs het Julianakanaal) weer op om de alom vertrouwde LF3 richting Zwolle te nemen. Dit voelt als bijna weer thuis. Via het mooie Maaslandschap kom in Swalmen aan en overnacht ik op dezelfde camping als op de heenreis: Aan de grens. De boerin begroet mij met: ‘hee zijt gij weer terug?’ Tentje opgezet en lekker geslapen. Afstand vandaag: 105 km.

Het Geuldal

Een lange fietsdag

Om 9.00 uur zit ik al weer bepakt en bezakt op de fiets. Ik snij hier en daar wat stukjes af om de route wat in te korten. De LF3 volgt letterlijk de Maas en de IJssel en is daardoor niet de kortste route. Ik krijg nu toch wel heel veel zin om snel naar huis te gaan. In Kessel drink ik een kop koffie bij een café. Via pontjes hop ik weer de Maas over. De pontjes zijn een leuke afwisseling en de vermoeide spieren kunnen dan even tot rust komen. Het is nog redelijk afzien om het einddoel een camping in Rozendaal voor vandaag te halen.

Hollands dijkje

Via Gennep, Nijmegen en Arnhem kom ik op de camping aan. De omgeving tussen Arnhem en Rozendaal is weer redelijk pittig qua heuvels. Ik overnacht op dit mooie natuurkampeerterrein midden in de bossen, heerlijk stil. Morgen dus echt naar huis via de Veluwe. Ellen fietst me tegemoet en we zullen elkaar in Hattem ongeveer weerzien.Ik heb echt heel veel zin om weer thuis te zijn. Vandaag trouwens fantastisch weer gehad, hele dag in mijn shirt gefietst! Afstand 139 km.

de volgende ochtend: klaar voor vertrek vanaf de camping in Rozendaal

Weer thuis

Vandaag wil ik zo snel mogelijk naar huis. In eerste instantie wil ik via de nieuwe knooppuntenroutes naar Zwolle fietsen maar de fietspaden zijn zo slecht dat ik er bijna chagrijnig van word. Dat zal me toch niet gebeuren op mijn laatste fietsdag! Ik fiets door het prachtige Nationaal Park Veluwezoom. Hier is het weer even afzien, het lijkt wel de

Nationaal Park Veluezoom

toch weer klimmen (Posbank)

Ardennen. Al snel fiets ik de bossen uit ten zuiden van Apeldoorn en kies voor de fietspaden langs de hoofdwegen. Wel een beetje saai maar het schiet in ieder geval mooi op. Bij Apeldoorn gaat het via Vaassen, Epe, Heerde, Wapenveld en Hattem richting huis. Zo bij het naderen van de eindbestemming word ik een beetje melancholiek, bijna thuis, heerlijk, maar het avontuur houdt dan op. Ik ben gewend geraakt aan het onderweg zijn, het onbekende tegemoet. Maar ja, aan alles komt een eind, ook aan deze reis. In Hattem wordt ik opgevangen door Ellen en Wouter. Een heerlijk weerzien. Ik ben er, ik heb het gehaald. Gezamenlijk fietsen we naar huis …

Ik nader Zwolle

Slot

Terwijl ik dit schrijf ben ik al weer een week thuis en al weer bijna aan een nieuwe reis toe (grapje). Er op terugkijkend is mijn reis een geweldige ervaring geweest. Bij de start was het even wennen, ik vond het toch wel moeilijk om ‘thuis’ achter te laten, maar na een aantal dagen was het eigenlijk wel fijn om eens helemaal op mezelf te zijn en alles zelf te bepalen, zoals wanneer stop ik, in welk tempo fiets ik, wanneer ga ik eten enz. Ik kan iedereen aanraden om de landen en de gebieden fietsend te ervaren. Ik hoorde en zag de hele dag vogels, waterstroompjes vergezeld van het zoemende geluid van mijn fietsbanden. De gebieden waar ik doorheen trok waren heel afwisselend en ik zag voortdurend wel iets. Of het nu dorpjes waren of een mooi landhuis of een kasteel, ik reed eigenlijk de hele dag door een ansichtkaart. Het fietsen ging aanvankelijk erg goed maar het deel door de Ardennen op de heenreis vond ik erg zwaar en kreeg daarbij wat lichte blessures. Af en toe heb ik er wel helemaal doorheen gezeten en ben ik mezelf behoorlijk tegengekomen. Maar het ‘zware’ van het klimmen en dalen ging wennen en mijn conditie verbeterde met de dag en de blessures verdwenen. Ik heb zoveel mogelijk gekampeerd, niet altijd even comfortabel maar wel het meest avontuurlijk. Een aantal keren werd nachtvorst voorspeld (-5) en een aantal keren kon ik geen geschikte camping vinden of het werd door omstandigheden te laat. Op deze momenten overnachtte ik in een Bed & Breakfast of hotelkamer. Een aantal keren kreeg ik op campings spontaan een gratis overnachting of voor dezelfde prijs een kamer aangeboden. Soms kreeg ik dan ook het gevoel dat er ‘engeltjes’ meereisden. Dit werd nog eens versterkt door de vele Maria- en Jezusbeelden die ik onderweg tegenkwam. Ik had elke dag even contact met Ellen, zei zorgde grotendeels voor het plaatsen van de reisverhalen.

Au revoir!

Materiaal en Paklijst

Etappe overzicht

Video deel 1:

Video deel 2:

[2] Later kom ik er achter dat je met heel weinig, dus ook met een vaatdoekje, je zelf prima kan redden

foto

Om te bekijken, klik op afbeelding.

Tijdens ‘gewone’ vakanties kan ik het fietsen en wandelen uiteraard niet laten, het zit nu eenmaal in het bloed. Ik was die zomer op vakantie met mijn vrouw Ellen en de kinderen in Zuid-Frankrijk. We verbleven op een camping in Sospel, het gebied is prachtig, hier rijzen de Alpen vanuit de Middellandse Zee tot hoogtes van 2000 meter en meer. Je kunt er fantastische wandel- en fietstochten maken. Zo loopt er bijvoorbeeld de GR5 die van Maastricht tot Nice reikt, wat meer naar het oosten kun je ‘transalp’ fietsen van Maastricht – Basel tot Albenga. Meer in het midden van Frankrijk kun je ook de alom bekende fietsroute “de groene route naar het zuiden” fietsen van Maastricht naar Saintes Maries de la Mer (onlangs voor ongeveer de helft gefietst), mogelijkheden te over. Maar er zijn ook prachtige lokale wandel- en fietsroutes door bijvoorbeeld de plaatselijke office du tourismes uitgezet. Na een paar dagen op de camping vond ik het tijd geworden voor een verkenningsrondje, deze keer lopend. Ik ben normaal zo’n type die altijd van alles meeneemt zoals een GSM, kaart, kompas, extra kleding, voldoende water en eten, enz.. Meestal goed voorbereid dus. Ik wist nog niet dat ik te laat weg ging voor de afstand die ik zou gaan lopen en dat het vallen van de duisternis mij zou overvallen …..

Het was 19:30h, ik zei tegen Ellen: ‘Ik ga vast even een rondje lopen om hier de omgeving te verkennen’. ‘Heb je alles bij je, en kom je op tijd terug!’ Riep ze nog. ‘Jaaa’, zei ik. Het was mooi weer, heerlijk even een eindje wandelen. Na ca. 2 kilometer gaf zo’n typisch Frans bordje de route aan, rechtsaf de heuvels in, het zag er aanlokkelijk uit. Volgens het VVV kaartje kon ik hier een route starten van een kilometer of 6. Ik zag op de kaart ook dat ik de route eventueel in kon korten richting camping. Het paadje slingerde mooi omhoog door een ruig steenachtig gebied. Overal zag je mooie stroompjes, ook de vegetatie is werkelijk prachtig. Meer op hoogte kwam ik een schaapskudde tegen, gezellige beesten zijn dat toch. Maar o jee, het pad ging hier over in een wirwar van paadjes, met het kaartje kwam ik er niet uit. De markering van de route was ook ver te zoeken. Dan maar ongeveer de richting bepalen op gevoel, mijn kompas was ik vergeten. Niet getreurd het is mooi weer en ik geniet ervan, ik kan altijd nog dezelfde weg terug lopen. Na een tijdje leek ik het pad goed te volgen. Ik was nu enkele uren onderweg en het begon wel heel snel schemerig te worden, dit kwam doordat de zon vrij snel achter een berg in het westen zakte. Het leek wel of iemand het licht uit deed. Plots kwam mij iets tegemoet, ik zag het niet goed, ‘was het een hond of een wild zwijn’. Ik voelde enig angstzweet opkomen. Even later bleek het een oude herdershond te zijn, hij had rare ogen, ik denk dat hij blind was. Hij leek mij totaal niet te zien of te horen. De hond had iets van: ‘wat doe jij hier! Ga maar met mij mee ik loods je terug’. Moest ik dit voorteken aannemen of negeren. ‘Ach, het is niks, ik loop door’, dacht ik. Het werd echter behoorlijk donker, het oriënteren werd moeilijker. Volgens het kaartje zou ik nu ongeveer bij een gehuchtje moeten aankomen waar een markering zou staan van de route en vanaf daar zou ik de route kunnen inkorten richting camping. Het duurde nog even maar na een tijdje zag in de verte lichtjes branden van huizen, dat zal het dorpje zijn. Aangekomen op de plaats waar volgens het kaartje de markering moest staan, kon ik deze niet ontdekken. Het werd nu toch wel erg donker, ‘ik moet opschieten!’ Intussen was ik er achter dat ik mijn GSM was vergeten, Ellen zou ondertussen wel ongerust zijn. ‘Waar ben ik aan begonnen!’ Na een ½ uur heen en weer gelopen en gezocht te hebben, dacht ik: ‘Wat moet ik nu: terug! Doorlopen naar Sospel! Of aanbellen bij iemand! Of toch nog even zoeken’. Ik stond te meimeren bij een punt waar die verrekte route naar beneden naar het dal zou lopen. Ik besloot vervolgens recht naar beneden te gaan, dwars door het struikgewas. Ik zag amper iets, het oriënteren was zeer moeilijk. Ik voelde een lichte paniek opkomen. Ik twijfelde, ‘was dit wel de goede weg, of loopt het compleet dood’. Opeens zag ik een eindje verderop enkele lichtjes schijnen, ze gingen aan en uit. In het schijnsel zag ik een pad wat ongeveer in de goede richting liep. Die lichtjes waren vuurvliegjes. Het was zo aarde donker, dat ze het pad heel vaag, een klein beetje verlichten. Ik liep verder en iedere keer – geloof het of niet – als ik twijfelde, dan waren die vuurvliegjes er weer. ‘Wat is dit, zijn dit engeltjes, is onze lieve heer bezig mij naar de camping te loodsen? Eerst maar eens zien hoe dit afloopt’. Zo ging het een tijdje door tot dat ik geruis van een beek hoorde, dat moest de beek zijn die parallel aan de weg door het dal loopt. Bij de beek aangekomen wilde ik deze oversteken, ik stak mijn voet voorzichtig in het water en wilde doorlopen. Ik wist niet hoe diep het zou zijn en de beek stroomde behoorlijk hard. Net toen ik door wilde gaan, waren er aan de overkant een heleboel van die vuurvliegjes die als een gek aan-en-uit gingen. Het leek op een waarschuwing. Ik keek naar links en daar waren slechts een paar vuurvliegjes die heel rustig oplichten. Het was net alsof ze wilden zeggen: ‘Kom maar, deze kant moet je op!’ Dit moest ik dan maar doen, het bleek juist te zijn. Ik kwam bij een stenen brugje, waardoor ik goed kon oversteken en op de hoofdweg in het dat uit kwam. Nu was het nog maar een klein stukje. Weer dacht ik: ‘Ik moet geloof ik rechts af’, en ja hoor! daar lichten in de verte weer enkele vliegjes op. Het is werkelijk niet te geloven, ik hoefde ze slechts te volgen. Na enige tijd kwam ik gelukkig bij de camping aan. Mijn zoon Wouter stond mij op te wachten. Hij zij: ‘Waar bleef je nu zo lang, iedereen is ongerust’. Ik zei: ‘Dat leg ik je zo wel uit’, en stelde hem gerust. Bij de tent aangekomen werd ik bezorgd en liefdevol onthaald, iedereen was blij dat ik eindelijk terug was. Weer enigszins bijgekomen zat ik met een biertje uit te puffen van het avontuur. Opeens was er weer een hond, een herdershond, ditmaal een andere. Hij gaf mij een kopje en kwispelde en liep vervolgens weg waarbij hij nog één keer omkeek. Het was net alsof iemand even wilde controleren of alles in orde was….

Website: http://longplayer.org

Luisteren: longplayer_2000-01-01.mp3